O chorobie

Łuszczyca jest ogólnoustrojową, przewlekłą chorobą zapalną należącą do chorób autoimmunizacyjnych. Na łuszczycę choruje nie tylko skóra, ale cały organizm. Cierpi na nią około 3 proc. populacji. W Polsce choruje 700-800 tysięcy osób, na świecie 125 milionów. Około 30 proc. pacjentów cierpi na umiarkowaną i ciężką postać łuszczycy. (Odnośnik 1)

Leczenie łuszczycy wciąż sprowadza się jedynie do łagodzenia objawów. Jednak przy zastosowaniu odpowiedniej terapii łuszczycę można kontrolować, redukując lub eliminując jej objawy. Nieestetyczny obraz zmian pojawiających się na skórze powoduje z reguły brak akceptacji choroby przez samego pacjenta, jak również odrzucenie i niechęć otoczenia. Chorzy, często pozostawieni sami sobie, przeżywają życiowe tragedie jak Pan Łukasz z Warszawy, którego wstrząsające wyznanie powinno być jednoznacznym sygnałem, że pacjenci potrzebują kompleksowej opieki: „Niestety, łuszczyca wszystko pokrzyżowała. Zamiast zostać sportowcem zostałem alkoholikiem, narkomanem, imitacją człowieka.”

„Osoby chore na łuszczycę w życiu codziennym borykają się z wieloma problemami i ograniczeniami. 
Ze względu na widoczne zmiany skórne łuszczycy są postrzegani jak współcześni trędowaci. Im większą część ciała zajmują plamy łuszczycowe, z tym większym napiętnowaniem ze strony otoczenia się spotykają. Stygmatyzacji tej doświadczają wszędzie – w domu, szkole, zakładach pracy, na basenach. – wyjaśnia Dagmara Samselska, Przewodnicząca Unii Stowarzyszeń Chorych na Łuszczycę, jednocześnie dodając: Objawy choroby to nie jedyna bariera, z jaką się spotykamy. W społeczeństwie pokutuje błędne przekonanie, że łuszczyca jest chorobą zaraźliwą i jest to wynikiem niewystarczającej edukacji w tym zakresie. Łuszczyca nie jest zakaźna i nie można się nią zarazić od drugiego człowieka!”

Dotąd nie stwierdzono jednoznacznej przyczyny tej choroby. Zachorować może każdy z nas niezależnie od płci, wieku, wykształcenia czy miejsca zamieszkania. Często łuszczyca pojawia się w okresie dojrzewania a wywołać ją może chociażby stres połączony z silnym przeżyciem emocjonalnym, czy zbyt szybkim tempem życia. Łuszczyca może pojawić się znienacka a jej przebieg jest trudny do przewidzenia.

W procesie leczenia łuszczycy niezwykle istotne jest holistyczne podejście do opieki nad pacjentem 
i indywidualizacja terapii. Nierozpoznana lub źle leczona łuszczyca wiąże się z niepotrzebnym cierpieniem, postępem choroby, często nieodwracalnymi zmianami stawów i niepełnosprawnością. Chorobie towarzyszą często inne poważne schorzenia, choroby układu krążenia, zespół metaboliczny, nieswoiste zapalenie jelit, zwiększona skłonność do depresji a nawet pojawiają się myśli samobójcze.

Leczenie dobiera się do typu i postaci choroby oraz lokalizacji zmian na skórze, uwzględniając przy tym tryb życia, sytuację zawodową i społeczną chorego. (Odnośnik 2)W leczeniu zmian łuszczycowych o niewielkim nasileniu zastosowanie znajdują przede wszystkim leki miejscowe. (Odnośnik 3)
Terapia łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej nie może opierać się tylko na leczeniu miejscowym. Leczenie miejscowe u takich chorych powinno być skojarzone przynajmniej z fototerapią lub też pacjenci ci powinni otrzymać leczenie ogólne. (Odnośnik 4)

Ze względu na negatywny wpływ, jaki łuszczyca zwyczajna o nasileniu umiarkowanym do dużego może wywierać na dobrostan psychofizyczny i funkcjonowanie społeczne chorych, PTD wyraża opinię, że leczenie biologiczne powinno być dostępne dla możliwie dużej grupy pacjentów. (…) Jednocześnie PTD negatywnie ocenia podwyższenie kryterium kwalifikującego do leczenia biologicznego finansowanego ze środków publicznych w Polsce do PASI ≥ 18 pkt jako nieuzasadnione ani względami naukowymi, ani medycznymi.(Odnośnik5)

Do najnowszego projektu zmian w wykazie leków refundowanych, który wejdzie w życie 1. 11. 2016r. odniosła się prof. dr hab. n. med. Lidia Rudnicka, Prezes Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego:
„Cieszę się, że decyzje Ministerstwa Zdrowia w ostatnim okresie uwzględniają w większym stopniu niż dotychczas potrzeby pacjentów z przewlekłymi chorobami skóry, w tym pacjentów z łuszczycą. Niektóre leki zarejestrowane do leczenia łuszczycy i rekomendowane przez PTD stają się bardziej dostępne. Dotyczy to na przykład stosowanego miejscowo połączenia glikokortykosteroidów z pochodnymi witaminy D3. Tańsze niż kiedyś są leki przeciwłuszczycowe w tabletkach. Zwiększa się powoli dostępność leków biologicznych, które są stosowane w najcięższych postaciach łuszczycy. Leki dermatologiczne są 
w dalszym ciągu mniej dostępne dla pacjentów w Polsce niż w innych krajach, ale obserwujemy stopniową poprawę.”

Potrzeby pacjentów są jednak nadal ogromne. Sytuację, z punktu widzenia chorych, ocenia Dagmara Samselska:
„Wciąż poważnym problemem, szczególnie dla chorych na umiarkowaną i ciężką postać łuszczycy, jest dostęp do specjalisty, który w sposób indywidualny potraktuje ich chorobę. Często 
do właściwych ośrodków trafiają dopiero wtedy, kiedy ich sytuacja zdrowotna jest bardzo poważna. Pomimo postępów w medycynie, pacjenci w naszym kraju mają utrudniony dostępu do najnowocześniejszych metod leczenia, zarówno miejscowego jak i metod systemowych”.

Masz pytanie?
Share This